Eén blik was niet voldoende.. Op het eerste oog of met een eerste blik kan je iemand (proberen) in te schatten.., maar is dat wat je ziet ook wat er is? In je leven begin je ergens en dat wat daar is krijg je. Als pakket,bagage. Je eten, je kleren, je welzijn, je hechting. Je trein rolt, je boot vaart. En hoe ouder je wordt, hoe verder je vaart, hoe meer je op eigen benen komt te staan des te verder je van de (veilige) kade drijft. En alles wat je meemaakt in je leven, alle gebeurtenissen, zorgen ervoor hoe je boot in het water ligt en vaart. Ze bepalen mede de koers. Maar hoe ouder ik werd, hoe meer ik meemaakte, des te dieper míjn boot in het water kwam te liggen. En wanneer het water ook nog onrustig begint te worden en de golven hoger dan begint je boot water te maken en zakt je boot nog dieper. Je moet ergens aanleggen, een veilige haven zoeken of je boot aan een grote meerpaal vastleggen. In Hannie heb ik mijn meerpaal gevonden. Ze gaf mij een blik zodat ik het water uit mijn boot kon scheppen. En als het weer onrustig werd in mijn boot en ik verloor m’n blik dan gaf Hannie mij een nieuw blik. Op die manier heb ik mijn boot leeg geschept. En terwijl ik me daar mee bezig hield werd het water rustig. Glad als een spiegel is het water nooit, net zo min als dat je boot altijd even diep ligt. Door de gesprekken met Hannie ben ik wel beter gaan varen en kijk ik met een andere blik. Ben ik gelukkig met m’n vele talenten waar ik op kan vertrouwen. Ik ben je bijzonder dankbaar voor de vele mooie (leer-) momenten die je bij me naar voren hebt weten te brengen, Hannie. Ik kan iedereen, die er behoefte aan heeft, aanbevelen om bij jou aan te meren. Paul